inhoud

Sati Dielemans
Jan Hagel
Jelleke Nekkers
roop
Frieda Snel
Margreet Spoelstra

Is het echt zo gegaan? 
Zo snel en zonder geluid, 
alsof ik even niet oplette 
en toen de lucht 
verdween. 

Daarna was het stil. 
Dat noemen ze 
een laatste ademtocht, 
alsof je adem reist 
maar jij niet meer
 

Een slordige verzamelaar

In de winkel tussen stapels papier
waar stof omhoog waait
bij elke stap die hij zet
vraag ik naar zijn collectie.

Vijftien soorten regen,
zon, van bijna niet
tot vlammend rood,
van sneeuw gemaakte rust
en schelpen langs de kust

muziek op woensdagavond,
de lippen van een kus
alle dagen waarop jij stierf
maar niet de dag dat ik geboren ben
noch het geluid van dertien jaar geleden

sneeuwde het in april?
rook het in maart naar winter?
waren je handen warm?

Waarom heeft hij geen ladenkast
om deze chaos in banen te leiden?
Alle gezichten netjes op een rij
en alle geurtjes bij elkaar.

Zoals  kleuren ton sur ton zijn
zo kun je toch ook de tijd bewaren.
 
 

Benoemen

Ik dacht dat ik geen naam meer had 
om je mee vast te leggen 
nu je op één plek, vaster dan ooit, 
weggebleven bent. 

Maar ik zie je zitten 
op een bankje in het park 
oma die niet bestaat 
van een kleinkind dat nog niet geboren is. 

Je legt haar uit dat de regen soms grijs is 
om de kleuren van de lente te laten rusten. 
Zoals de zon ook geel is op een warme dag 
om boterbloemen te schilderen in het gras. 

Zij lacht en zegt: dat is niet waar 
Oh nee, zeg jij, verzin het maar 
dan is het echt. 

Als er woorden zijn dan spreekt de dode 
met de ongeborene, op een lentedag.