inhoud

Sati Dielemans
Jan Hagel
Jelleke Nekkers
roop
Frieda Snel
Margreet Spoelstra

Van vroeger 

waarom wees ze mij 
de stenen toen het water 
krinkelzwervend verte 
na verte bespiegelde waarom 

liet zij mij de stenen horen hoe 
ze zongen terwijl dat niet kon 
want stenen zingen 
niet of in ieder geval waarom 

zouden ze zingen als 
zo stil het is 
water vol lucht en 
lichte rinkelbellen ik hoorde 

van ver van vroeger in het ronde 
en gladde misschien 
dat ze daarom wees dat ik 
zou horen hoe zacht 
 

terras

Hij zag het niet, de man op het terras. 
Zat oud en moe zijn lauwe bier te drinken 
en met zijn duim het viltje te verminken. 
Hij zag haar niet, keek doelloos in zijn glas. 

Hij dacht aan hem, het nijgen van zijn rug, 
zoals hij opstond om zich aan te kleden, 
ontspannen lachend, warhaar, en tevreden. 
Dat was het laatste, hij kwam niet terug. 

Ze kijkt naar hem, zoekt warmte in haar jas. 
Ze ziet het nu, ze heeft vergeefs gestreden. 
De tafel tussen hen wordt langzaam breder.

Een tel stelt ze zich voor hoe ze het deden. 
Dan drupt haar thee met suiker naar beneden. 
't Plakt in zijn haar en stil pakt ze haar tas.